Bart Caron. Vlaams volksvertegenwoordiger, cultuurminnaar, sociaal geëngageerd, natuurliefhebber, en loper en fietser. Ik doe dus aan politiek ... maar ik speel ook contrabas. Vreemde combinatie? Nee hoor, voor mij toch niet.
We zijn enkele dagen in de Bourgogne geweest, om preciezer te zijn in de Morvan en daarna in de Châtillonnais. En ja, er bestaat toch echt wel zoiets als leven als God in Frankrijk.
Ik wil het hebben over Willem Vermandere. Jazeker. Sommigen onder mijn geachte lezers zullen mij wellicht van artistieke dwaling verdenken, of van een zonneslag of misschien zelfs van een bacchanale tocht langs de lokale vignerons. Niks van dat alles. Zaterdag speelde Willem een concert in de kerk van Chaumont-le-Bois. Het dorp in het departement van de Côte-d’Or heeft 86 inwoners. En toch zaten er zo’n 500 mensen samengepropt in het verder niet meer gebuikte kerkje. Ik schat 4/5de Vlamingen en 1/5de autochtone Bourgondiërs. De parking naast de kerk stond vol Belgische nummerplaten, motorhomes en zelfs een bus uit Koksijde. Hoe is dat fenomeen te verklaren? Het dorp figureert in het liedje La Belle Rosselle. Godelieve Rosselle uit Poelkapelle liet na de eerste wereldoorlog de verwoeste Westhoek achter en trok naar het verre Bourgogne.
Zo’n 10 jaar ontstond deze hype. Toen trad Willem er voor het eerst op en hij doet dat nu elke twee jaar. Het dorp ligt toch niet om de hoek, en toch trekt het optreden erg veel volk. Het doet vreemd, een franstalige affiche aan een telefoonpaal, of aan een raam in een restaurant in de Bourgogne: “chanteur compositeur flamand”. Of een artikel in de lokale pers met de titel “Willem Vermandere troubadour des temps modernes”. Hij zingt en vertelt deels in het Frans, deels in het Nederlands, of liever een gekuist West-Vlaams.
Ik was er zelf ook bij, en met veel plezier. Al zo’n dik 20 jaar speel ik wel eens mee met Willem, op festivals, op CD’s enz. en ook in Chaumont-le-Bois. Het maakt deel uit van mijn parallelle leven als muzikant, als contrabassist. Dat leven verkleint steeds, maar het blijft fascinerend. Samen met Pol, Freddy, en Philippe muziek maken. Repeteren en optreden. Spelen. Maar vooral Willem ‘dragen’. Ja, want hij slaagt er nog steeds in de toeschouwers te beroeren, diep te raken in hun emoties. Uit het leven gegrepen, maar niet smartlapperig, niet plat. Simpele liedjes? Of toch minder simpel dan ze op het eerste zicht lijken? En tijdloos. Volks, maar ook intelligent. Jammer dat veel mensen hem nog steeds associëren met Blanche en zijn peird, en hem als heimatzanger wegfilteren. Hij heeft veel te vertellen, nog steeds. En dus, het is niet verbazend dat hij ook in Chaumont heel veel mensen raakt.
Het gaat ook over de mensen, over onze samenleving, over hoe we wel en niet met elkaar omgaan. Deze keer niet in politieke termen en discussies gevat, maar in beelden, in woorden en muziek.
‘Voor Marie-Louise’ is één van de mooiste liedjes van Willem. Ik denk dat het zo’n 25 jaar oud is. Luister maar eens naar deze versie van Herman Van Veen. Het nummer is al vaak gecoverd. Straks brengt ook Johan Verminnen het op CD.
De Bourgogne is ook les vins fins, Crémant, Marc en nog veel meer lekkers. En veel geschiedenis. Ja, we hebben een mooi archeologisch museum en site bezocht op de Mont Beuvray: ‘Bibracte’, in de twee eeuwen v. Chr. een grote Gallische stad. En de 12de eeuwse prachtige basiliek van Vézelay, deels in Romaanse architectuur, deels gotisch. En de schitterend gerestaureerde Abdij van Fontenay, in een zeer heldere Romaanse bouwstijl, gesticht door Bernard van Clairvaux in 1118. Allemaal Unesco-werelderfgoed.
Prachtig geschreven Bart! Ik vind Willem ook altijd een geweldige kerel. Hij was laatst op TV met kunstwerkjes in een kerk, misschien was het wel die van Chaumont-le-bois? Ook ivm die hoofddoeken kwestie in Antwerpen moet ik dikwijls aan hem denken. In de jaren negentig was hij ook eens met zijn liedje Bange Blanke Man in Antwerpen op een 11 juli viering... ze wilde het toen ook niet begrijpen.
bartcaron.xml