Ik heb niet de gewoonte om me te beroepen op bijbelse verhalen, maar in het licht van de strijd die we in Antwerpen voeren is een beetje grootspraak wel op zijn plaats. Meer bepaald de weinig heroïsche strijd van de reus BAM tegen het voetvolk van StRatenGeneraal en Ademloos. Met als inzet de toekomst van een groot deel van Antwerpen. Niet alleen qua uitzicht, maar ook qua leefbaarheid. Omdat gelijk hebben nog steeds niet hetzelfde is als gelijk krijgen beloven de komende weken in mijn thuisstad bijzonder spannend te worden. En dat het een ongelijke strijd gaat worden, wordt steeds duidelijker. Onder het motto ‘het doel heiligt de middelen’ – en met het doel bedoel ik niét het algemeen belang, maar wel grof geld verdienen – zet Noriant (de aannemer die de BAM heeft aangesteld voor de bouw van de Lange Wapper) de grove middelen in. Eén miljoen euro staat er voorlopig al opzij om de burger te overtuigen van hun viaduct. EEN MILJOEN EURO! Daar kan je inderdaad al een serieuze campagne mee op poten zetten. (ter vergelijking, 1 miljoen Eur is meer dan eender welke partij wettelijk gezien màg uitgeven voor al haar kandidaten en heel haar verkiezingscampagne) Als ik onder andere hoor dat àlle billboards van de hele stad de laatste twee weken voor het referendum gereserveerd zijn voor Noriant en de BAM, dan weet ik al hoe laat het is: dit wordt een indoctrinatiecampagne zoals we nog niet vaak gezien hebben in Antwerpen.
Een miljoen euro uitgeven aan een mediacampagne die mensen moet overtuigen van iets dat ze éigenlijk niet willen is in mijn ogen een schandalige verspilling van kostbare centen. Het doet me nog maar eens inzien hoever de Bam en Noriant willen gaan om hun plannen door te drukken. Het doet me vrezen voor wat er ondertussen allemaal àchter de schermen gebeurt om de Lange Wapper toch maar door onze strot te rammen. En het doet mijn vastberadenheid alleen maar toenemen: die brug moét en zal onder de grond verdwijnen.
bron
